Magische deur

05 Dec 2009 13:47 - Nepal

Na een paar dagen van heerlijk niks in Pokhara zijn we mentaal helemaal klaar voor onze trekking. Trekking klinkt wel erg spannend, eigenlijk is het niet meer dan gezellig wandelen.

Zodra we de verharde weg van Naya Pul achter ons laten en ons hebben ingeschreven bij de eerste check point zijn we officieel van start. Het is een graag of vijftien, heerlijk zonnig en geen verkeer. Ik sluit mijn ogen en adem diep in door mijn neus. Frisse lucht! Das lang geleden. Heerlijk.

Na een paar uurtjes lopen zijn we al meerdere dorpjes gepasseerd. Bijna elke woning is omgetoverd tot Tea Shop. Voor weinig kan je er slapen, als je maar wel met de pot mee eet. Voor ons geen probleem. We kloppen aan bij een simpel Tea Shoppie dat is gebouwd op de rand van een steile helling en uitkijkt over de vallei die wordt opgelicht met het laatste zonlicht van vandaag. We lopen na één dag al een dorp voor op schema terwijl we echt heel rustig aan hebben gedaan. Het laatste uurtje zijn we stijl naar boven gegaan. Hebben we dat tenminste gehad. Beter nu nog even zweten dan morgenochtend met de kreukels nog in je gezicht al die trappen op..

We zijn de enige gasten in de Tea Shop van een oud kreupel omaatje. Haar linker been is helemaal stijf en werkt niet meer mee, probeert de ons duidelijk te maken. Veel worden Engels spreekt ze niet, maar ze is erg blij dat er gasten zijn en we krijgen meteen de V.I.P. kamer aangewezen. De enige kamer met twee ramen en een lamp! Door het zijraam kijken we uit tot ver over vallei en door het andere raam zien we even later oma de kippen op stok jagen. Naast het kippenhok is ze met het eten bezig. Boven het vuur hangt een grote stalen zwart geblakerde ketel. Twee witte geiten houden oma gezelschap naast het vuur. Aandachtig kijken die twee haar aan terwijl ze een heel verhaal aan ze op hangt.

Als de nacht invalt wordt ook de buitenthermostaat flink omlaag gedraaid. Gelukkig zijn we hier wel op voorbereid. Met twee extra dekens en een paar North Face donssokken blazen we wolkjes vanuit ons bed. Oma ligt ook al op één oor. Naast haar gesnurk is het muisstil. En dat om half acht ’s avonds..

Vroeg in de veren betekend dus ook vroeg uit de veren. Althans, dat vindt de haan die het geluid van de haan van de buren probeert te imiteren. Net onder ons achterraam staat een jonge haan met het dons nog achter z’n vleugels te kukelen met een kippenstem. We zijn in ieder geval wel wakker. Ik schuif het gordijn iets opzij en kijk uit over een wolken deken die de vallei bedekt. Voor onze kamer hoor ik al het gerinkel van kopjes en bestek. Warme chocomelk en yoghurt met muesli staan al op ons te wachten. Voor de vitamientjes brengen we de chocomelk op smaak met suiker en gaat er op nuchtere maag ook alvast een Snicker naar binnen.

De vallei trekt helemaal open en de eerste fanatieke trekkers wensen ons al goedemorgen als ze in hun haast jaloers naar ons ontbijtje staren. Van top tot teen gaan ze gekleed in de duurste A-merken. Allemaal zo fake als het maar zijn kan, maar het ziet er wel gelikt uit. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Letterlijk elk koppeltje dat voorbij komt over de steile trap wordt begeleidt door een gids en gevolgd door een drager. Die gids is tot daar aan toe, maar als je ziet wat die dragers allemaal naar boven sjouwen. Complete koffers met vlieglabels er nog aan, hangen met een paar touwtjes aan het hoofd van zo’n drager!! Ik zou me kapot schamen als het mijn koffer was! Wat nemen al die lui in Gods naam allemaal mee naar boven?? Eén verschoning en wat warms zou toch voldoende zijn of niet? Lekker makkelijk, als je het voor een paar dollar zelf toch niet hoeft te dragen.

Het mooie is dat we rustig van ons ontbijtje genieten en even later alsnog de hele meute fluitend passeren. Stuk voor stuk kijken ze ons  aan en vragen zich af waar onze dragers zijn. Zodra het kwartje valt bij ze valt, dat we gewoon onze eigen meuk dragen, richten ze meteen hun ogen op onze merkkleding. Ze speuren mijn muts en T-shirt af naar één of ander expeditie logo, maar worden slechts verrast door Jack Daniel’s en Southern Comfort. Cheers!

We eindigen de tweede dag in Ghorapani-Deorali. Ook dit dorp is gevestigd op een unieke locatie. Het uitzicht is echt super. We raken er werkelijk bijna door ontroert. En dat terwijl we vanwege de mist nu slechts een heel klein deel zien van de kolossale sneeuwtoppen van de Himalaya. Volgens onze gastheer van de Tea Shop belooft het morgenochtend een heldere zonsopgang te worden. We zijn benieuwd.. Ook hier liggen we na een bord rijst, nog voor achten al onder wol wolkjes te blazen. Ik kan niet wachten tot de zon weer opkomt.

Het is nog pikdonker en potdicht van de mist als we wakker schrikken van de wekker om vijf uur ’s nachts. Na een blik naar buiten te hebben geworpen en ik geen hand voor ogen zie, krijg ik toch sterk mijn twijfels bij de geruststellende woorden van onze gastheer. Toch staan we binnen een minuut in tenue en sluiten aan bij de trekkers die net als wij met een slaapkop in het pikdonker naar de top van Poon Hill klimmen. Hoe dichter we bij de top komen, des te harder het gekakel van een massa toeristen die mekaar allemaal verblinden met hun headlight. Om het feest compleet te maken staat er zelfs een koek en zopie tent. Warme Choco voor een Euro. We kunnen het niet laten en bestellen er twee. Dan zijn we toch nog ergens voor naar boven gekomen. Het zit hier boven namelijk nog dichter van de mist dan beneden. Na een half uur in het niets te hebben getuurd is er nog niet veel verandert, behalve dat de zon inmiddels is opgekomen. Zwaar teleurgesteld nemen we zoals de gehele meute dezelfde route terug naar beneden. Dit zou het hoogte punt moeten zijn geweest van onze trekking. Romantisch met vierhonderd headlights vanaf Poon Hill in de mist schijnen..

Terug in de Tea Shop laat de gastheer zich maar amper zien. We betalen hem wel netjes en gaan vandaag zonder ontbijt de deur uit, weg van de menigte. Als we doorlopen kunnen we vandaag al in Ghandruk aankomen. Dit zou betekenen dat we twee dagen op schema voor lopen. We hebben geen haast, maar we hebben ook geen zin om rond de lunch al bij de eindbestemming voor de dag aan te komen.

Vanuit Ghorapani-Deorali beginnen we met een klim over een heuvel rug richting Tadapani. Eerst lopen we nog door de potdichte mist, maar dan uit het niets, alsof we door een magische deur stappen, staan we opeens boven op een wolken deken en worden we verblind door de felle zon. We vallen stil van indruk. Zo ver als we kunnen zien, domineren de massieve sneeuwtoppen van de Himalaya de horizon. Dit is echt adembenemend! Ik gooi mijn rugzak af en plof neer op de grond. Met de zon op mijn rug en toch een klein traantje van de kou, staren we stilletjes naar iets wat we nog nooit hebben gezien. Dit is echt zo mooi.

Samen kijken we naar één van de hoogste toppen die onze aarde rijk is. Langzaam lost de wolkendeken waar we bovenop zitten op en verdwijnt. De eerste gidsen en dragers en hun klantjes fleuren de omgeving op met hun gekleurde GoreTex jassen. Voor ons een teken om te gaan. We zetten onze lange stelten in de derde versnelling en komen na een lange dag van meer dan acht uur stiefelen aan in Ghandruk. We hebben het gehaald, maar onze kuitjes staan wel op klappen.

Ghandruk is anders dan alle andere dorpjes waar we door heen zijn gekomen. De meeste dorpen zijn er volgens mij alleen omdat er toeristen zijn, verder niet. Ghandruk is anders, hier vindt het echt Nepalesche bergleven nog plaats. In één van de stegen van het dorp worden we ontvangen door weer een oma. Ze maakt ons duidelijk dat ze wel een slaapplek voor ons heeft. Jammer genoeg is het boven aan de rand van het dorp. De verzuring trekt nu van mijn kuiten naar mijn oksels.

Boven aangekomen denken we er niet aan om nog verder te gaan kijken naar misschien een beter plekje. De Tea Shop die oma hier met haar twee kleindochters runt is heel erg basic. We krijgen een potje thee aangeboden maken meteen kennis met de enige andere gast. Een vrouwtje van, schat ik begin veertig, stelt zich voor als Mugita. Ze reist alleen en heeft twintig jaar geleden ongeveer een soortgelijke reis gemaakt als wij nu maken. Zij wou Nepal nog eens op haar gemak over doen. Ze logeert hier nu al meer dan anderhalve week en denkt voorlopig ook nog niet aan vertrekken. Overdag draait ze een beetje mee in het huishouden, krijgt ze kookles en geeft ze Engelse les een de twee meiden. Ze is helemaal verliefd geworden op dit idyllische plekje in Ghandruk waar de volledig zelfvoorzienend zijn. Behalve de vleugeltjesmacaroni, komt alles van eigen bodem. Verser kan niet. Na ons welverdiende avondmaal van vegetarische macaroni en tomatensoep zijn er geen woorden meer nodig om het gevoel van Mugita over te nemen. De rust, de kalmte van de mensen, het heerlijke verse eten, een paradijsje op aarde. En de haan die tegenover ons plaats neemt aan tafel maakt echt het geheel af. Het is dat we bijna zeker weten dat hij nu een wandelende tak is, maar anders zat hij nu bij ons aan tafel.

Zoals als elke nacht wensen we mekaar ook hier nog voor achten welterusten en is er weinig voor nodig om in dromenland te komen. De volgende ochtend beginnen we na een langzame start aan de laatste dag van onze Tea Shop trekking door de omgeving van Annapurna. We zouden onze route nog met een paar dagen kunnen verlengen maar de weersverwachting klinkt niet echt aantrekkelijk. Sneeuwbuien en -10c! We hebben veel moois gezien en wie weet  komen we hier over twintig jaar nog wel een keer om het nog eens rustig over te doen.

Hallo Martijn en Hanneke.

Dit was een mooi bijzonder verhaal.
Jammer dat het zo mistig was, maar dat ging weer weg gelukkig.
Bedankt voor het verhaal schatten xxxxxx van je moeder.

Dat zijn nog eens serieuze bergen weer eens wat anders als die in Schotland. Mooie plaatjes ook.

GRTZ E&J

Beste Hanneke en Martijn,
Ik heb jullie laatste reisverslagen
gelezen. Wat een unieke reis maken jullie. Geweldig! Groetjes van de mam van Elke.