Liesten very careful

14 Dec 2009 06:23 - Nepal

In Pokhara hebben we er een gewoonte van gemaakt om ’s ochtends of ’s middags even lekker te hangen op het terras van Elegant View. Onder het genot van een ontbijtje of een snackie genieten we van de zon op ons bolletje en het uitzicht over het meer. Hoog in de lucht hangen dan altijd tientallen parachutes de lucht te kleuren. De omgeving van Pokhara schijnt een van ’s werelds mooiste plekken om te paragliden. 

Ik ben dit jaar erg zoet geweest en mocht daarom van de Sint iets moois uitkiezen. Nadat Martijn en ik  allebei een echte South Face jas hebben gekocht, bleef het toch een beetje kriebelen bij mij. Zou ik een tandem sprong gaan doen? In New Zealand en Australië heb ik de kans voorbij laten gaan, maar dat ben ik deze keer niet van plan. Als ik het nu niet doe komt het er waarschijnlijk nooit meer van. Dus gaan!

Om een uur sta ik klaar voor vertrek en heb er alleen maar heel veel zin in. Na een kwartiertje wachten word ik wel een beetje zenuwachtig. Van al dat wachten komen er alleen maar rare ideeën in je hoofd. Eindelijk komt er een jeep voorgereden en mag ik mee. Als ik instap blijk ik de enige te zijn voor die middag. Is dat niet een beetje vreemd? Er gaat nog een iemand springen, solo. Mijn vlieger had ik ook nog niet gezien…komt er op het laatste moment een lange kerel in de jeep geslingerd. ‘Oe ies gonna zjump wiz me??’ Heb ik dat, hang ik straks bij een verloren Fransman aan zijn parachute. Hmm, in onze reis hebben we Fransen steeds geassocieerd met rampscenario’s. Iedere Franse die we ontmoeten heeft wel wat vreemds; of hun boot zinkt, of hun camera gaat ineens stuk, of ze eten ons ontbijt op, en zo kan ik nog wel wat voorbeelden opnoemen. Altijd pech met hen in de buurt. Dat belooft dus wat…

Onderweg naar de jumping point eet Gilles een zak chips en propt hij een stuk yak kaas naar binnen. Als ik zie hoe hij dat stuk naar binnen werkt, is het originele jak-kaas… Op de startpositie rolt Gilles zijn parachute uit en steekt nog een peukie op. Hij geeft mij een soort rugzak met allerlei gespjes en banden ‘Dies ies yor arnas’. Martijn staat foto’s te maken en moet alleen maar lachen. Bij mij loopt de spanning toch stiekem hoger op. Krijg ik nog meer uitleg, of is het inhaken – verstand op nul – en gaan? Dat laatste blijkt het geval.

Toch legt Gilles nog een en ander uit voor we echt gaan ‘Liesten very careful’ zegt hij (en ik denk ‘I shall say this only once’). En dan voor ik het weet hang ik in de lucht. Eigenlijk stelt het niks voor. Die parachute ligt klaar, wij zijn ingehaakt en de wind doet de rest. Toen de parachute werd gepakt door de wind, ging hij als een vlieger de lucht in. Wij zetten een paar stappen en toen gingen we, als vanzelf. Het spannendste moment is dat je van de heuvel afloopt en dan volledig afhankelijk bent van de wind en je parachute. En van een Fransman... ‘Now all you need to do ies get comfortable in your arnas’. En that’s it.

Het is fantastisch! Echt enorm rustgevend. Heerlijk, ik zweef langs bomen en huizen stilletjes steeds verder omhoog. Gilles legt uit dat hij een wind probeert te pakken die ons hoger brengt. En dat lukt  ‘m aardig. We gaan hoog! Ik kijk zo uit naar de toppen van Annapurna die zich soms laten zien tussen de wolken door. Aan de andere kant is Pokhara en het meer. Dit is gaaf! Het is echt zo relaxed. Ik zit gewoon in mijn ‘arnas’ en Gilles doet de rest. Er is eigenlijk maar weinig spannends aan en daarom wel erg rustgevend. ‘Iet ies realy zen you know, I love iet’ klinkt er in mijn oor. Het is net of ik in een droom zit waarin ik over landen en bergen zweef, maar dit is echt!

Het lukt Gills niet om nog een goede windstroom te pakken die ons nóg hoger en verder brengt. Na een tijdje zegt hij ‘we are going down’ en even denk ik; dit was het, we zijn er geweest. Onder ons is namelijk een groot bos, dus als we nu neerstorten kom ik in een boom terecht en breek hoogst waarschijnlijk al mijn botten. Maar Gilles bedoelt, we gaan terug naar beneden op een gecontroleerde manier. Uiterst gecontroleerd. Zo vanzelf als we de lucht ingingen, zo staan we nu ook ineens weer aan de grond. Wow! Ik ben helemaal beduusd. Heel eerlijk gezegd had ik me er veel meer bij voorgesteld, veel meer adrenaline verwacht. Maar dit was ook wel prima zo, het was echt super gaaf! We moeten even wachten tot de jeep ons komt oppikken, dan komt er een kerel naar me toe die zegt ‘you just came down, didn’t you? I can tell from the smile on your face, I’ve been watching you sitting here’. Tja, dat klopt. Ik had het niet door, maar er zit inderdaad een vette smile op mijn gezicht. En die gaat er voorlopig ook niet meer vanaf!

Hanneke airborn, ziet er goed uit. De Fransman heet toevallig René?

Hallo Martijn en Hanneke.
Dit was weer bijzonder dat Hanneke het wel durfde zweven door de lucht.En lande met een vette smile op haar gezicht.Dat hoeft er niet af.Bedankt voor het verhaal.Dag schatten xxxxxx van je moeder.